ما همه نیازمند دوستی و دوست داشتن و دوست داشته شدن هستیم.
گاهی فکر می کنیم من چه نیازمند دوست از کجا خوب از آب در بیاد.
خب دوستی با مردم دانا زرین کاسه است    نشکند گر بشکند باید نگاهش داشتن
دوستی با مردم دانا نکوست
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد.

همیشه به ما گفته اند:؛( وقت طلاست).
همیشه گفته اند:( بچه بشین یه کاری کن که در آینده به دردت بخوره وقتت رو تلف نکن).
همیشه میگیم وقت نداشتم به تو سر بزنم و یا این کار را بکنم آنجا برم.
راستی حیف وقت گرانبها مون نیست به تنهایی هدرش بدیم ؟و کنار هم نباشیم؟و از حلاوت دیدار هم بهره بگیریم؟
آیا اگر انسان از اوقات خود برای کسب تجارب ارزنده و برداشتن غمی و همی از دل دردمندی بهره بگیرد باز وقت اش را هدر داده؟

خدا نگه دار تا بعد